Ostatni post proszę potraktować jako moje luźne spostrzeżenia. Jest część ludzi którzy nie zgadzają się z jego treścią (uwaga dotyczy szczególnie zmiany światopoglądu ludzi z wielkich miast).
Słyszę często opinie młodych kobiet (dziewczyn) na temat ciąży, dzieci i wychowawstwa. Jaki wniosek mogę z nich wyciągnąć? Za parędziesiąt lat nie będziemy już wcale wiedzieli jak wygląda dziecko.
Wiele kobiet decyduje się nie mieć dzieci, jest też spora grupa, która chce mieć tylko jedno lub też założyć rodzinę kiedy się całkowicie ustatkuje ( po 40 . roku życia? ). Strasznie irytuje mnie ten "nowy model" życia. Jest strasznie nie naturalny, stawia kobietę jako pracującą machinę pozbawioną szacunku i godności. Tak. Ciążę i posiadanie dzieci stawia się w negatywnym świetle już nawet u kobiet koło 25. roku życia. Przecież tak ważna rzecz jest dopełnieniem kobiecości, esencją życia, miłości, owocem człowieka... To błogosławieństwo. Często jednak na przykład:
> Rodziny wielodzietne uważa się za patologiczne
> Dziecko przelicza się jako wydatek ( w państwie europejskim XXI wieku)
> Ciążę kobiety niezamężnej traktuje się jako wpadkę
Za przykład drugi podziękujmy wszystkim grzejącym stołki na Wiejskiej za nasze pieniądze.
Potrzeba zmiany mentalności. Pozostawmy dawne nastawienie do macierzyństwa. Dajmy kobietom poczucie, że rodzenie dzieci to nie obowiązek czy kolejny punkt w grafiku życia, a dar i powołanie.
Przeto proponuję propagację życia, pomoc rodzinom wielodzietnym, zmniejszenie kosztów utrzymania dziecka, a przede wszystkim pokazania w mediach publicznych ( nie tylko dziennikach i felietonach ale także w scenariuszach seriali i filmów) piękna daru życia. O wpływach serialów i programów rozrywkowych (pożal się Boże) innym razem.
Nie popieram i bardzo słabo toleruję homoseksualizmu. Jest to według mnie choroba- koniec.
Pozdrawiam wszystkie matki w Polsce- podziwiam i kłaniam się nisko.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
4 komentarze:
Popieram Twoje przemyślenia. Mam 25 lat i jedno dziecko. Moja ciąża była w pełni świadoma i zaplanowana, a mimo to byłam postrzegana jako ufo. Większość osób zamiast mi gratulować patrzyło na mnie ze współczuciem. Twierdzili, że jestem młoda a już chcę się w pieluchy pakować. Mimo, że doświadczyłam też negatywnych stron macierzyństwa nie zamieniłabym tego czasu na nic innego. Za parę miesięcy chciałabym zajść w kolejną ciążę i już mnie boli to jaka będzie reakcja otoczenia - niestety jest ona bardzo prosta do przewidzenia.
Pozdrawiam.
zamyslonamama.blog.onet.pl
Zgadzam się, ciąża powinna być postrzegana jako dar, a nie obowiązek.
W pewnym (dużym) stopniu jest to obowiązek. Ale faktycznie jest to bardziej dar.
No taak... zgadzam się, oczywiście. Lepiej kobietę traktować jak machnę do rodzenia dzieci niż do pracy. Jeżeli kobieta pracuje to jest to jej świadomy wybór. I to nie jest tak, że kiedyś kobiety miały poukładane inaczej w głowach. Po prostu kiedyś kobiety były dyskryminowane, bo mężczyźni uważali, że jeżeli kobieta pracuje (a nie daj Boże zarabia więcej od niego) to ubliża jego honorowi...
Nie znaczy to, że uważam, że należy całkowicie rezygnować z macierzyństwa na rzecz pracy,(bo sama w przyszłości chciałabym mies dzieci) ale jak ktoś nie chce mieć dzieci to trudno.
Prześlij komentarz