Jest tak że musimy podzielić nasze życie na pewne etapy, zaczynać je i kończyć. Gdy jeden odcinek dobiega końca, drugi właśnie się rozpoczyna. Ja jednak czuję inaczej.
Zakończyłem pewien etap w życiu, ale nie czuję żeby zaczął się jakikolwiek nowy. Raczej czuję się jak w próżni, zawieszony w jakimś egzystencjalnym dołku. Szukam na co dzień punktów odniesienia, które wyznaczałyby mi jakieś cele. Jednak z reguły są to błahostki i niewiele wprowadzają do mojego życia. Wydaję mi się, że to przez brak szerszego kontaktu z ludźmi mojego wieku. Człowiek jest istotą społeczną i musi przebywać z ludźmi. Tak sobie wpajałem bycie aspołecznym, a tu okazuje się, że to nic ciekawego. Starasz się być oryginalny za cenę drugiej osoby; w istocie jest to słona zapłata.
Te samotne noce są często obłędne...